Αποπραγμοποίηση

Posted by – 2013/09/05

Γνωρίζω πως είμαι ένας απ’ τους πιο ασήμαντους των ανθρώπων. Αναμφίβολα το πρόσεξες, αλλά γνωρίζω και κάτι ακόμα: όσο πιο ασήμαντο είναι ένα πλάσμα, τόσο πιο ευτυχισμένο είναι που ζει, γιατί δικαιούται τη ζωή τόσο πιο λίγο. Για σένα, το να είσαι άνθρωπος είναι απλώς μια συνήθεια. Για μένα, είναι χαρά και γιορτή.

Αντρέι Πλατόνοφ
via Lenin Reloaded

Sennett on childhood

Posted by – 2013/04/23

The growing perception of the family as a natural group harboring a special class of beings—children—put more comprehensive limits on public expression. The discovery that two centuries ago people discovered childhood is the work of Philippe Ariès, in his Centuries of Childhood: this book opened up a whole new field—the study of the family as a historical form, rather than as a fixed biological form in history. Ariès found, and his findings have since been expanded and refined by David Hunt and by John Demos, that by the middle of the 18th Century adults were beginning to think about themselves as fundamentally different kinds of creatures from those who were their children. The child was no longer thought a little adult. Childhood was conceived as a special and vulnerable stage; adulthood was defined in reverse terms. The evidence Ariès uses is mostly from the family records of urban people in the middle and upper reaches of society. There is a reason for this; this same articulation of life stages served these people in defining the limits of public life. What was occurring in the cosmopolitan centers was that the mature people who inhabited them began to think of the public life, with its complexities, its poses, and, above all, the routine encounters with strangers, as a life which only adults were strong enough to withstand, and to enjoy.

The limiting of public life to adults had an interesting genesis; it came in part from the gradual distinctions made between childhood and adult forms of play.

Until late in the 17th Century there were few lines between the games amusing to children and games amusing to adults; that is, there were few childhood pleasures which adults considered beneath their own interest. Dolls dressed in elaborate costumes interested people of all ages. Toy soldiers similarly amused people of all ages. The reason for this sharing of games, dolls, and toys was precisely that sharp demarcations between stages of life did not then exist. Since, in Philippe Ariès’ phrase, the young person was an “incipient adult” from a very early age, his amusements had nothing self-contained about them. At the end of the 17th and the beginning of the 18th Century, with lines between childhood and adulthood being drawn more sharply than they had before, certain kinds of play were reserved to children, certain kinds forbidden to them. By the middle of the 18th Century, children were prohibited from engaging in games of chance, which the authorities believed suitable only for people with a knowledge of the evil rampant in the world. In 1752 tennis and billiard masters throughout France were forbidden to give classes while children’s schools were in session, because a great deal of gambling went on during these games. Children were too naive, it was thought, to cope with this.[1]

[…]

To understand the tandem growth of childhood and the belief in natural expression within the family, we have to start with the odds against it at the time. When one reads statements like Turgot’s that “one is ashamed of one’s children” or Vandermonde’s (in an Essay on the Means of Perfecting the Human Species) that “one blushes to think of loving one’s children,” the strength of family feeling two centuries ago appears, if anything, faint. Gibbon wrote of the accident of his own survival at the hands of indifferent parents (he was actually rescued by an aunt); Talleyrand never slept in the same house with his parents. The higher one moved up the social ladder, the more frequently would one hear that direct maternal care and expression of love for an infant was a sign of vulgarity. In both Paris and London, children from the middle-middle and upper-middle classes were often handed directly from nurse to “college”| an institution charged with the care of those from seven to eleven or twelve—“care” being usually interpreted as continual physical chastisement. The leading pediatricians of the mid-18th Century, James Nelson and George Armstrong, berated their readers for “unnatural neglect and disregard” of their offspring. There can be no doubt, in sum, that Swift’s contemporaries read A Modest Proposal with more than a little shock of recognition.[2]

1. Philippe Ariès, Centuries of Childhood, trans. Robert Baldick (New York: Vintage Books, 1965), pp.87-88.
2. See Bogna Lorence, “Parents and Children in 18th Century Europe”, History of Childhood Quarterly, II, No. 1 (1974), 1-30.

Sennett, Richard. The Fall of Public Man. New York: Alfred A. Knopf, 1977.

Youki Koyama

Posted by – 2012/10/13

The Clean and the Dirty

Posted by – 2012/10/06

I’ve often remarked that, just as certain animals piss on their territory so that it stays theirs, many men mark and dirty the things they own by shitting on them, in order to keep them, or shit on other things to make them their own. This stercoraceous or excremental origin of property rights seems to me a cultural source of what we call pollution, which, far from being an accidental result of involuntary acts, reveals deep intentions and a primary motivation.

Let’s have lunch together: when the salad bowl is passed, all one of us has to do is spit in it and it’s all his, since no one else will want any more of it. He will have polluted that domain and we will consider dirty that which, being clean only to him, he now owns. No one else ventures again into the places devastated by whoever occupies them in this way. Thus the sullied world reveals the mark of humanity, the mark of its dominators, the foul stamp of their hold and their appropriation.

A living species, ours, is succeeding in excluding all the others from its niche, which is now global: how could other species eat or live in that which we cover with filth? If the soiled world is in danger, it’s the result of our exclusive appropriation of things.

So forget the word environment, commonly used in this context. It assumes that we humans are at the center of a system of nature. This idea recalls a bygone era, when the Earth (how can one imagine that it used to represent us?), placed in the center of the world, reflected our narcissism, the humanism that makes of us the exact midpoint or excellent culmination of all things. No. The Earth existed without our unimaginable ancestors, could well exist today without us, will exist tomorrow or later still, without any of our possible descendants, whereas we cannot exist without it. Thus we must indeed place things in the center and us at the periphery, or better still, things all around and us within them like parasites.

How did the change of perspective happen? By the power and for the glory of men.

The Natural Contract / Michel Serres ; translated by Elizabeth MacArthur and William Paulson, p.33

Στα ελληνικά @ http://takseis-ithikh.blogspot.gr/2012/10/blog-post_5.html

Reality

Posted by – 2012/09/30

P.S If there’s a single tumblog you have to follow, it certainly is Dinu Lipatti’s.

September

Posted by – 2012/09/07

Για τη Χαλυβουργία

Posted by – 2012/07/22

Με τα παρακάτω θέλω να ξεκαθαρίσω ορισμένα σημαντικά σημεία σχετικά με την απεργία στη Χαλυβουργία. Δυστυχώς παρατηρώ εκτεταμμένη παραπληροφόρηση γύρω απο το θέμα της απεργίας, η οποία οφείλεται κυρίως στη μονομερή κάλυψη του θέματος απο τα ΜΜΕ, η οποία βρίσκει εύφορο έδαφος στην τυφλή αποστροφή που νιώθει ενός σημαντικού μέρους του κόσμου προς ο,τιδήποτε σχετίζεται με το ΠΑΜΕ ή το ΚΚΕ.
Αιτήματα Σωματείου
Οι 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες στο εργοστάσιο της Ελληνική Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο ξεκίνησαν την 1/11/2011 όταν ο εργοδότης κάλεσε τους εργαζόμενους να διαλέξουν μεταξύ 180 απολύσεων ή 5ωρη 5ήμερη εργασία με 40% μειωμένες αποδοχές (που προφανώς οι εργαζόμενοι δε θα μπορούσαν να αναπληρώσουν απο κάπου αλλού στο “ελεύθερο” 3ωρο τους). Εν τω μεταξύ, η παραγωγή βαίνει αυξάνουσα: 
- 2009: 194.600 τόνους
- 2010: 231.000 τόνους με το χυτήριο κλειστό για δύο μήνες λόγω θανατηφόρου εργατικού ατυχήματος
2011 (εως και τον Οκτώβριο): 266.000 τόνους
Η εταιρεία έχει και δεύτερο εργοστάσιο στο Βόλο όπου εκεί τα μέτρα για μειωμένο ωράριο και μισθούς έγιναν δεκτά, αλλά δεν εφαρμόστηκαν γιατί λόγω της απεργίας του Ασπροπύργου το εργοστάσιο στο Βόλο έχει αναλάβει όλη την παραγωγή.
Εν τω μεταξύ στις 3 Φεβρουαρίου 2012 η εταιρεία πήρε άδεια κατασκευής μεγάλου ιδιωτικού λιμανιού μπροστά στο χαλυβουργείο, υποδηλώνοντας σχέδια για αυξημένη παραγωγή. [Πηγή]

Σχέση Σωματείου και απεργίας με το ΠΑΜΕ:
Είναι αλήθεια και ουδέποτε αποκρύφθηκε ότι ο Πρόεδρος του Σωματείου, Γιώργος Σιφωνιός, είναι μέλος του ΠΑΜΕ. Αντίστοιχα, ο συνάδελφος του Χάρης Μανώλης που συμμετέχει στην απεργία και είναι ενεργό μέλος του Σωματείου πρόσκειται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Επίσης, στήριξη στην απεργία παρέχουν πολλοί διαφορετικοί ιδεολογικοί και πολιτικοί χώροι. Εξ’ άλλου, πληροφορίες απο τους εργαζομένους μαρτυρούν ότι μέχρι πρόσφατα, πριν την έναρξη της απεργίας, το ΠΑΜΕ δεν είχε ισχυρή αντιπροσώπευση στο Σωματείο. Σε κάθε περίπτωση, η απεργία αποφασίζεται απο το Σωματείο, το οποίο σαφώς και στηρίζεται απο το ΠΑΜΕ, αλλά δεν ελέγχεται από αυτό.
Αποφάσεις του Σωματείου:
Οι αποφάσεις του Σωματείου για την κήρυξη και συνέχιση της απεργίας παίρνονται από τις Γενικές Συνελέυσεις του Σωματείου στις οποίες έχουν δικαίωμα συμμετοχής όλοι οι εργαζόμενοι στη Χαλυβουργία. Μάλιστα, μετά την κύρηξη της απεργίας ως παράνομης, έγινε νέα ψηφοφορία με αποτέλεσμα 204 ψήφους υπέρ της απεργίας και 42 κατά. Μετά από κούραση 9 μηνών δηλαδή, η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων ψήφισε υπέρ της συνέχισης της απεργίας. Μετά και την επέμβαση των ΜΑΤ στην απεργία στις 19/7/2012, το Σωματείο με νέα συνέλευση στις 21/7/2012 αποφάσισε με 164 ψήφους υπέρ και 5 κατά να συνεχίσει την απεργία. [Πηγή]
Υλική και οικονομική στήριξη της απεργίας:
Οι απεργοί Χαλυβουργοί και οι οικογένειες τους προφανώς και στηρίζονται υλικά και οικονομικά κατά τη διάρκεια της απεργίας. Δε θα μπορούσαν αλλιώς να επιβιώσουν οι περισσότεροι αφού είναι λογικό κατά κανόνα να μην έχουν άλλα προσωπικά εισοδήματα πέραν του μισθού τους, ούτε να αμείβονταν ιδιαίτερα καλά την προηγούμενη περίοδο ώστε να έχουν σημαντικές οικονομίες.
Η στήριξη των απεργών γίνεται από την αλληλεγγύη του κόσμου, η οποία φτάνει σε αυτούς ως οικονομική ενίσχυση στο λογαριασμό του Σωματείου, προσφορά τροφίμων κλπ. Επίσης αλληλέγγυα σωματεία, συνδικάτα και λαϊκές συνελεύσεις συλλέγουν χρήματα και τρόφιμα για στήριξη των απεργών, όπως κάνει και το ΠΑΜΕ. Επίσης οργανώνονται εκδηλώσεις όπως γλέντια, συναυλίες αλληλεγγύης που στηρίζουν τους απεργούς. Σε κάθε περίπτωση, οποιοσδήποτε μπορεί να στηρίξει την απεργία χωρίς να εμπλακεί το ΠΑΜΕ ή άλλος συνδικαλιστικός φορέας.
Νομικό καθεστώς της απεργίας:
Στις 5/6/2012 η απεργία που είχε κηρυχθεί στις 31/10/2012 κρίθηκε παράνομη απο το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την αιτιολογία ότι η απόφαση για την έναρξη της απεργίας στις 31/10/2011 πάρθηκε χωρίς μυστική ψηφοφορία και χωρίς να ειδοποιηθεί 24 ώρες πριν την έναρξή της η επιχείρηση. Το τυπικό αυτό επιχείρημα ακυρώθηκε άμεσα απο νέα ψηφοφορία του Σωματείου, που αυτή τη φορά έγινε με κάλπη (το καταστατικό του Σωματείου προβλέπει ψήφιση με ανάταση χειρός ή με κάλπη) και επιβεβαίωσε τη συνέχιση της απεργίας με 204 ψήφους υπέρ και 42 κατά. Μετά την επέμβαση των ΜΑΤ στην απεργία στις 19/7/2012, το Σωματείο με νέα συνέλευση στις 21/7/2012 αποφάσισε με 164 ψήφους υπέρ και 5 κατά να συνεχίσει την απεργία. [Πηγή]
Διαπραγματεύσεις και “αδιαλλαξία” των απεργών:
Το αρχικό αίτημα των εργαζομένων ήταν να επαναπροσληφούν όλοι οι απολυμένοι και να μη γίνει μείωση ωραρίου και μισθών. Με απόφαση της 6/6/2012 το Σωματείο κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις για συμβιβασμό των διαφορών (άμεση επεναπρόσληψη 40 απολυμένων (από 120) και γραπτή δέσμευση για επιστροφή των υπολοίπων σε εύλογο χρονικό διάστημα χωρίς νέες προσλήψεις) και επαναλειτουργία του εργοστασίου (πηγή). Εν τω μεταξύ, ορισμένοι εργαζόμενοι έχουν πλέον βρει άλλη δουλειά ή έχουν φτάσει σε ηλικία συνταξιοδότησης, οπότε εκ των πραγμάτων ο αριθμός των εργαζομένων έχει μειωθεί. Το Σωματείο έχει ζητήσει από τον υπουργό εργασίας Γ. Βρούτση να παρέμβει για να επιτευχθεί συμφωνία. Η απάντηση ήταν απειλές της εταιρείας για κλείσιμο του εργοστασίου, εισβολή και κατάληψη του εργοστασίου απο τα ΜΑΤ και σύλληψη απεργών. Αμέσως μετά την επέμβαση των ΜΑΤ η εταιρεία απέσυρε τις απειλές για κλείσιμο, δείχνοντας ότι ήταν μόνο αυτό, απειλές.
Επιπλέον στοιχεία:
Σχετικά με τις απολαβές των εργαζομένων στη Χαλυβουργία, πληροφορίες δίνονται σε συνέντευξη του Προέδρου του Σωματείου, Γιώργου Σιφωνιού. Ενδεικτικά, ο ίδιος με 33 χρόνια προυπηρεσίας, κυλιόμενες βάρδιες τεσσάρων ημερών, με τρία Σαββατοκύριακα και νυχτερινό παίρνει 1.450Ε. Οι νεοπροσλαμβανόμενοι (παίρνουν 42Ε μεροκάματο, δηλαδή περίπου 1000Ε μισθό. Σε τμήματα που λειτουργούν Δευτέρα με Παρασκευή (λογικά όσοι δεν δουλεύουν άμεσα στην παραγωγή χάλυβα δλδ) ένας νεοπροσληφθείς έγγαμος παίρνει σκάρτα 900 ευρώ.
Η απεργία στη Χαλυβουργία έχει πολύ λίγη, έως και μηδενική προβολή στα ΜΜΕ. Η πρώτη αναφορά σε mainstream ΜΜΕ έγινε απο τη ΝΕΤ στην 21η ημέρα της απεργίας. Συνήθως τα ΜΜΕ τη θυμούνται για να μεταφέρουν τις απειλές της επιχείρισης για κλείσιμο του εργοστασίου και για να καταγγείλουν τη “συνεργασία” ΚΚΕ – Χρυσής Αυγής (βλ. παρακάτω)
Σχέση Χρυσής Αυγής με την απεργία
Η πρώτη γνωστή “επαφή” της Χρυσής Αυγής με την απεργία ήταν στις 19/12/2011 (50 περίπου μέρες απο την αρχή της απεργίας) με μια ανακοίνωση του πυρήνα της Χρυσής Αυγής στο Βόλο με την οποία τίθεται σαφώς υπέρ του εργοδότη και κατά της απεργίας. Στη συνέχεια, ομάδα της Χρυσής Αυγής με επικεφαλής τον Ηλία Κασσιδιάρη επισκέφθηκε το εργοστάσιο του Ασπροπύργου στις 17/2/2012 (3μιση μήνες απεργίας) και εξέδωσε σχετικό βίντεο όπου ο Κασσιδιάρης ισχυρίζεται ότι ήταν στο πλευρό των απεργών απο την πρώτη στιγμή αλλά δεν μπορούσαν να τους επισκεφτούν γιατί εργάζονταν.
Η κυρία Ελένα Καταβάτη που εμφανίζεται σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς (κυρίως τον ΣΚΑΙ) ως πρόεδρος της Επιτροπής Αγώνα στη Χαλυβουργία ανήκει στην μειοψηφία του Σωματείου κατά της απεργίας. Συχνά ισχυρίζεται οτι αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία των αργαζομένουν που θέλουν να δουλέψουν, αυτό όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί στις Γενικές Συνελεύσεις.
Πρόσφατα σε ένα φορτίο με κατάλοιπα από επεξεργασία χάλυβα, που είχε φύγει από το εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας στο Βελεστίνο με προορισμό τη Σαρδηνία, εντοπίστηκαν επίπεδα ραδιενέργειας που ξεπερνούν κι αυτά που ανιχνεύθηκαν σε φορτία που είχαν φύγει από την Φουκοσίμα μετά το πυρηνικό ατύχημα! (Πηγή). Το θέμα δεν αναφέρθηκε στα ΜΜΕ. Θα περίμενε κανείς πως ειδικά ο περιβαλλοντικά ευαίσθητος ΣΚΑΙ θα έβρισκε λίγο χρόνο για αυτό.
Μετά την επέμβαση των ΜΑΤ, μπήκαν συνοδεία αστυνομικών στο εργοστάσιο ορισμένοι εργαζόμενοι. Όπως επισημαίνεται στην εισήγηση στη Γενική Συνέλευση του Σωματείου στις 21/7/2012 (αμέσως μετά την επέμβαση των ΜΑΤ) οι εργάτες που δουλεύουν στην παραγωγή συνεχίζουν να απεργούν και άρα το εργοστάσιο δεν λειτουργεί πρακτικά.
Έχοντας διαβάσει τα παραπάνω είναι στο χέρι του καθενός να τα ελέγξει και να τα διασταυρώσει. Είναι επίσης στο χέρι του να σκεφτεί ποιοι και γιατί διαστρεβλώνουν ή αποκρύπτουν γεγονότα γύρω απο την απεργία.
Αν μη τι άλλο, οφείλει κανείς να είναι ενημερωμένος και προσεκτικός πριν αρχίσει να κατηγορεί και να λασπολογεί εργάτες που μετά απο 9 μήνες απεργίας επιλέγουν ακόμα να στερούνται το μεροκάματο για να συνεχίσουν τον αγώνα τους.
Γιάννης Ρ.
Πηγή:Lenin reloaded 

Posted by – 2012/06/10

We shall not cease from exploration
And the end of all our exploring
Will be to arrive where we started
And know the place for the first time.

T.S. Eliot — “Little Gidding”

The Art of Boring Others with your Travel Stories (Excerpt)

Posted by – 2011/10/25

The Art of Boring Others with your Travel Stories,
by Matthias Debureaux

Amateur translation/blatant re-write by n2j3, based on the Greek translation of Vana Chatzaki.
Original title: De l’art d’ennuyer en racontant ses voyages, Editions Cavatines 2005

Travelling is used primarily to become obnoxious to others.
Sacha Guitry

Whoever travelled around the globe has the ability to speak for an extra
quarter of an hour.
Jules Bernard

[...]

Upon the traveller’s return, now purified by the majestic imagery and magical encounters of his journey,there is but only one thing in his mind: how to rivet your imagination by his stories, how to provide lessons in life and high ideals. He will paint the most beautiful and remotest gardens of Eden. Yet the result is always the same: boredom, boredom.

[...]

Travelling nowadays is neither a privilege nor a heroic act. [...] Its novelty lies in the fabrication of a special, particular interest, as some sort of alibi to accusations of being a simple tourist. An ersatz explorer gloating in the mirror plumed in feathers is a thousand times more dangerous than the common low-profile tourist. As Edward Dahlberg put it, all these rodents are boiling in the same pot anyway: “When one realizes that his life is worthless he either commits suicide or travels.”

[...]

This is the concise manual of the ideal explorer-ballbuster. Or a manual on how to successfully, with art and dexterity, assist others in wearing a mask soaked in the chloroform of your adventures.

On the plane home, revise the most interesting stories of your journey, let the person sitting next to you be your lab-rat. Glue him to the edge of his seat with the elephant in a traffic jam incident in New Delhi, or the small monkey incident in Singapore that almost cost you a banana.
On landing, ignore the flight-attendant’s instructions and start bombarding everyone with your oncoming arrival, via your cellphone of course. A short summation of your repertoire is in order, and do take advantage of the height of the moment by briskly recounting some of your stories, fresh off the oven as it were. Put your recollections in order while you wait for your luggage. On the same night, gather your prospective hostages for a fuller account. Wet their appetite by promising plenty of gifts.

[...]

Recount your voyage at all times and nonstop so as to improve and perfect your narration to an optimum level. A good story should find use in every situation, like a good backpack.

[...]

Proclaim your thirst for the Other. Your intention: meet other civilisations and witness their authenticity. Have a preference for the human element instead of the sterile marble and rubble, your sole desire being total immersion. After a week diving in Patmos, consider yourself half-Greek. Even if the only company you had there was a programmer from Luxembourg and a Computer Science student from Manx, praise the symbiotic relationship you had with the country: “I came for India, I will return for the Indians”.

[...]

Select a moment of ‘divine grace’ for each country. Like that remarkable encounter with a blind shepherd in Atlanta, the Yogi offering tea brewed with Ganges water at dawn, the Old Mexican lady talking about the stars for a whole night or the blowgun lessons taught by an Orang Asli in Malaysia. Confide to your audience that nobody had to speak: communication was possible thanks to eye-contact and smiles.

[...]

Since a picture is worth a thousand words, bring back thousands of photographs. [...] Forget unnatural posing and prefer an emblematic theme: a chinese skiff on Hong Kong’s skyscraper-laden backdrop, old american vehicles in Cuba, Renault 12 knock-offs in Bucharest or the pastel-coloured victorian houses of San Francisco.

[...]

In conclusion, talk about how the voyage changed your life and the way you engage with the everyday. The everyday that leaves nobody unscathed. Finally in possession of inexhaustible treasure, perform your coup de grace by extrapolating a moral dictum from the whole experience. The key, the Holy Kraal, the Rosebud of your mission. The climax of your quest in a land so poor yet at the same time, so rich. And when you are done illuminating the world with your presence, opt for a denouement along those lines: “finally, one realises… human nature is universal”, “…we may have material happiness, but down there, they have true happiness and a real sense of living”.
Let there be an intermission, a long pause. Calmly walk towards a window. Look far ahead in the horizon and declare: “The world is an open book, with so many pages yet unread. Isn’t the most beautiful journey, the one we have not yet travelled?” -

[ Υ² ]

Posted by – 2011/10/13

Όταν ξαπλώνω έχω αρρυθμίες
επειγόντως χρειάζομαι ονειροδότη
κι όχι μυελό ποσοστών
με πιάνουν πόνοι στο στήθος
όταν βήχω βοά ένας κούκος
που δεν φέρνει την Άνοιξη
παρά μόνο την ανεργία μετρά
και πάνω στην ώρα της κρίσης
χτυπάει το εκκρεμές της ιστορίας
τότε είναι που αρρωσταίνω
που παθαίνω Υστερικό Υλισμό
και διαλεκτικά παλινδρομεί
ο μυς της καρδιάς
ανάμεσα στο “τικ” της οργής
και στο “τακ” της θλίψης